Emilie Cummings-Enneking

Do you see the artist, do you see the art or do you see yourself?

Emilie opens doors through which we recognize ourselves in ways that are confrontational surprising and revealing. She doesn’t shy away from emptiness, darkness and death, balanced with light, playfulness and love.

She opens herself to deep questions, which either draw her in an uncontrollable urge to express herself or put her in the role of objective observer—adjusting what is naturally revealed.

She seeks a trust between her and the material to give every piece its own heartbeat. This intimate dialogue, combined with her technical mastery, makes her work original and thought provoking.

To expres her observations of reality, her sculptures are an intentional hyperbole. They are suggestive and intriguing; leading the observer to look beyond physical reality.  

Emilie views every sculpture as a genuine gift realized through a combination of technical skill and creativity. The essence of this process is a free mind that releases the passion that lies behind each new creation. That is the beauty of art.


Samenwerken: het gaat niet om concensus maar om vertrouwen en bewondering/ verwondering


Ik hou van verandering en uitdagingen, van verrassen en ontdekken

Meestal begin ik met 'n idee, 'n gedachte, 'n gevoel en 'schets' deze in plasticine, vervolgens zoek ik een passende vorm. Als beeldend kunstenaar probeer ik vormgeving te begrijpen, een zoektocht met tig variabelen, denk alleen maar aan de keuze van het materiaal, afmeting, kleur en uiteraard de afweging of het een figuratief, abstract of een combinatie van beiden sculptuur gaat worden.

Qua inspiratie? Ik kan onmogelijk spreken van een bepalende invloed, ieder kunstwerk is een opvolging van het vorige waarbij ervaring en ontwikkeling gecombineerd met de emoties van het moment en zelfs de invloed van de grote meesters de bouwstenen vormen van een nieuwe creatie. Feit is wel....hoe meer je weet, hoe meer je wil! Hoe meer je probeert, hoe meer je leert! En er is nog zoveel dat ik niet ken. Meestal is het wel zo dat pas als een sculptuur is voltooid en ik mijn emoties en gevoelens erin heb verwerkt, pas dan kan ik het sculptuur aankijken en erover filosoferen, dit komt altijd achteraf.
Op het persoonlijke vlak, minder gelukkige omstandigheden kunnen later een ongelofelijke waardevolle impact op je leven hebben. Ik werk dan ook met name de laatste tien jaren met een bepaalde overgave en dankbaarheid voor 'what is' waarmee ik de uitdaging aan ga om het menselijk lichaam te onderzoeken met al haar emoties en bijzonderheden en deze vervolgens te verBEELDen. De achterliggende visie blijft altijd het belangrijkste in een kunstwerk, de keuze van het materiaal en de kleur volgen later. Als het idee goed is, kan het in allerlei materialen gereproduceerd worden. In ieder sculptuur moet echter een stukje mystiek zitten dat nooit uitgedrukt kan worden in woorden. Als kunstenaar probeer ik een deur te openen voor de toeschouwer en toon ik de mysterieuse wereld achter het herkenbare. Op die manier komen mijn sculpturen ook eigenlijk tot stand, ik werk van binnen naar buiten en vervolgens van buiten naar binnen. Ik probeer mijn hoofd leeg te maken om te voelen wat er achter het zichtbare schuilgaat en middels een spirituele waarheid ben ik verbonden met mijn object. Perfectie is daarbij geen criterium, juist niet! Aan een perfect symetrische vorm onbreekt voor mij het aspect van verrassing en wordt daarom te snel begrepen. Ik wil de wereld van de kijker juist vergroten en de perceptie verrijken. Daarbij, ik denk dat kunst een beroep moet doen op de nieuwsgierigheid van de kijker. Een kunstwerk moet zichzelf niet verklaren, hoe meer de toeschouwer zich door het kunstwerk aangetrokken voelt en het zelf gaat invullen, hoe meer hij ervan gaat genieten.
Alles wat te gemakkelijk komt wordt minder gewaardeerd.

Er is een groot verschil tussen schilderkunst en beeldhouwkunst. De laatste paar jaren heb ik mij toegelegd op het bouwen van monumentale sculpturen zowel in eigen land als internationaal, wat zeer intensief werken en physiek veel eist. De omvang van het werk nodigde uit tot samenwerken met een team en het merendeel van de sculpturen zijn dan ook door velen handen tot stand gekomen. Ik ben gefascineerd door het drie-dimentionale aspect van beeldhouwkunst en de dialoog tussen een monumentaal sculptuur en haar plaats van bestemming is een continue boeiende verkenning. Schilderen daarentegen is een totaal andere manier van communiceren maar ook daarin kan ik mij volledig verliezen. Deze voor mij veel 'zachtere' vorm van kunst beoefen ik uiteraard alleen en de zoektocht naar de juiste vorm in de sculpturen is nu uitgedrukt in de taal van de schilderkunst: het spel van lijnen, kleur en texture.

Ieder kunstwerk moet volgens mij gezien en beoordeeld worden als een op zich staand object, los van eerder gemaakt werk. Het eerder gemaakte werk gebruiken als referentie is een te gemakkelijke manier om een kunstwerk te beschrijven en dan is iets nieuws nooit mogelijk.

Aanmoedeging van mijn directe omgeving en ervaring hebben bijgedragen aan mijn eigen begrip en waardering voor mijn enthousiasme om van mijn passie mijn beroep te maken.

Van klein naar groot? Ik kan enorm blij worden van het creeeren van iets heel groots- buiten je grenzen gaan, wat is er leuker! Je moet alleen natuurlijk de proporties aanpassen en allerlei practische overwegingen spelen een rol, zoals de afmeting van de werkruimte, de kosten etc.

Kunst is voor mij een manier om te communiceren en ik kan me geen ander beroep indenken dat mij meer zou liggen of waarvan ik gelukkiger zou worden. Ik denk dat je van echt geluk kunt spreken als je je voor de volle honderd procent ergens aan geeft en gelooft in wat je doet. Daarbij, als je gelooft dat het leven de moeite waard is geleefd te worden, zijn de mogelijkheden talloos en eindeloos. Als er wordt gevraagd 'waar haal je het vandaan' dan denk ik alleen maar 'geef me maar een extra leven aan tijd.'